BAŞKA TÜRLÜ BİR ŞEY

başka türlü bir şey benim istediğim

ne ağaca benzer, ne de buluta

burası gibi değil gideceğim memleket

denizi ayrı deniz,

havası ayrı hava..

bir başka yolculuk dalından düşmek yere

yaşadığından uzun

bir tatlı yolculuk dalından inmek yere

ağacın yüksekliğince

dalın yüksekliğince rüzgarda

ve bir yeni ömür

vardığın çimen yeşilliğince

nerde gördüklerim

nerde o beklediğim

rengi başka

tadı başka..

CAN YÜCEL

İTİRAZIN İKİ ŞARTI

çok olmadığımız kesin

çok olan tarafta değiliz

çok olan tarafta olmayacağız

türkiye'de kürt olacağız

kürtlerde ermeni

ermenilerde süryani

gidip almanya'da türk olacağız

hollanda'da surinamlı

fransa'da cezayirli

iran'da azeri

amerika'da zifiri zenci olacağız

çoğalan zencide mutlaka kızılderili

israil'de filistinli

köpeğin karşısında kedi

kedinin karşısında kuş olacağız

kuşun karşısında börtü böcek

hakemler hep karşı takımı tutacak

ve biz hep yedi kişiyle tamamlayacağız maçı

çiçeklerden kamelya olacağız

az kolumuzun tarafında

solda olacağız

bu itirazın ilk şartı

solda da az olacağız

devrimi çoğaltırken çünkü

bir başka devrime hızla azalacağız 

bu da itirazın ikinci şartı

                                      Nevzat Çelik 

             SANAT ve ESTETİK ÜZERİNE YAZILAR- 1

 SANATIN DOĞUŞU ÜZERİNE - 1  

    Sanatsal yaratıcılığın kökleri insanlığın toplumsal  tarihinde  aranmalıdır. Sürüler halindeki yaşamdan toplumsal yaşama geçtiğinde insanlar, dünyayı estetiksel olarak özümleyebilme ve sanatsal faaliyette bulunabilme yeteneğini de  kazanmaya  başlamıştır.

    İlkel toplum  aşamasında  topluluk homojen bir yapıdaydı.  Sınıflar, katmanlar yoktu. Doğa karşısında  güçsüz olan insan, bu toplu yaşayış düzeni içinde sımsıkı bağlarla yerini almıştı. Dışarı atılıp tek başına bırakılmak  korkunç  bir şeydi; adeta ölmek demekti. Topluluk içindeki insanlar, yaş ve cins ayrımları dışında, birbirine benzer özellikler taşımakta, topluluğun ortak çıkarlarını gözeterek kollektif bir yaşam sürmekteydiler.

    Bu dönemde sanat, insanların doğaya, vahşi hayvanlara üstün olmasını sağlayan toplumsal bir eylemdi. Dans, ritmik ezgi ve büyü törenleri gibi sanatsal eylemlere topluluğun tüm üyeleri  katılırdı.

   İlkel toplum insanı vücudunu, yüzünü boyalarla, dövmelerle süslerken de kendi aşiretine bağlılık duygusunu pekiştirmek ve diğer aşiretlerin üyelerinden farklı  görünmek çabası içindeydi. Güzel ve çekici görünmek gibi estetik kaygılar sözkonusu değildi. Topluluğun genel ilkeleri belirleyiciydi. İnsan henüz “birey” olma bilincine sahip değildi. Bu süsleme ve boyamalarda kişisel beğeniler ve tercihler rol oynamıyordu

    Sanatın ortaya çıkışında emeğin  büyük rolü olmuştur. İnsan  bedeni çalışma  süreci içinde  değişikliğe uğramış; el, dil, beyin ve diğer tüm organlar gelişmiştir. “Maymundan İnsana Geçişte Emeğin Rolü” adlı yapıtında Engels şöyle  der:

    “İlk çakıl  taşının insan eliyle işlenerek  bıçak haline gelmesi için öylesine uzun bir zamanın geçmesi gerekmiştir ki, bizim tarih dediğimiz zaman bunun yanında hiç kalır. Ama zorunlu adım atılmış, insan eli özgürleşmiştir. Bundan böyle de  yeni  beceriler edinecek, bu yolla kazanılan büyük el yatkınlığı, insan soyundan soyuna geçerek,  gittikçe artacaktır.”

                                                                Alime Mitap

                                                                                 31.05.1995

                                                                 Demokrat   Söylem Gazetesi       

--------------------------------------

Yararlanılan kaynaklar:    Kagan, Estetik ve Sanat; E.Fisher,Sanatın Gerekliliği                                        

ADALI VE BEN 

Adalı’nın alnına yazmışlar denizi,

Sonra çizgi çizgi kesmişler,

Gömleğine dikmişler

Adalı’nın..

Adalı’nın kentte durumu yaman..

Gömleğim deniz diyor

Sorunca,

Ama içki başına vuruyor,  zaman zaman.

Direniyor Adalı;

Tam kafayı bulunca,

Ben sarhoş olmam,

Benim her şeyim deniz diyor,

Boyuna Ada'dan söz ediyor.

Takılıyorum,

Adalı diyorum, sevgilin de mi deniz,

Sen ondan haber ver..

Susuyor, dik dik bakıyor bana.

Adalı beni sever,

Adalı bana küfür etmez..

Adalı diyorum, boş ver.

Bir başka yere diyorum, gidip içelim bu gece.

İnsan sevdiği sürece,

Uykusu gelmez..

Dalıyoruz bir gecenin içine..

Adalı bi sözümü iki etmez...

     Özdemir Asaf
( 1923 - 1981 )